Rozdział 21 "Koniec tej przeklętej trasy"

- CC? - wydusiłam z siebie.

Uśmiechnął się do mnie ciepło i chciał mnie przytulić, ale się lekko odsunęłam. Zdjął kurtkę i okrył nią moje ramiona.

- Chodź do hotelu. To już nie daleko. - podał mi rękę, a ja jednak sama wstałam.

Szliśmy w milczeniu. Może to i lepiej że nic nie mówił. Po kilku minutach byliśmy już w hotelu. Usiadłam na łóżku. CC usiadł obok mnie. Oddałam mu jego kurtkę i wyjęłam z torby jakąś bluzkę. Do pokoju weszła Jess.
- Przeszkadzam? - zapytała przyglądając nam się uważnie.
Założyłam bluzkę, a z moich oczu poleciały łzy. Jess usiadła obok mnie.
- Co ci jest malutka? - zapytała podnosząc mój podbródek.
Nie mogłam nic z siebie wydusić. Przytuliła mnie. Zadrżałam pod wpływem jej dotyku.
- Chodź. - posadziła mnie sobie na kolanach. - Co się stało?
Popatrzyłam na CC'ego. Zrozumiał o co mi chodziło i streścił całą historię.
- Ale ty wiesz kochana że cię nie skrzywdzę.
Wydusiłam z siebie ciche "wiem". I przytuliłam się do niej.
- Przepraszam, cię, ale muszę się jeszcze spakować. - posadziła mnie z powrotem na łóżku.
- Nie ma sprawy. - szepnęłam ledwo dosłyszalnie.
Jess wyszła. Zostałam sama z CC'm. Dotknął mojej ręki. Momentalnie ją zabrałam.
- Mała, ja też cię nie skrzywdzę.
- Wiem o tym. - powiedziałam cicho a z moich oczu znowu wypłynęło kilka łez.
Znowu spróbował mnie dotknąć. Zadrżałam.
- Połóż się. - powiedział schodząc z łóżka i siadając obok.
Położyłam się. Chwycił moją dłoń w swoje. Zaczął głaskać moją rękę. Przymknęłam oczy i oddałam się w objęcia Morfeusza.

*CC*
- Kocham cię. - szepnąłem do jej ucha i pocałowałem ją w policzek.
Usiadłem na podłodze i oparłem się plecami o łóżko. W drzwiach stała Jess.
- Długo tu stoisz? - zapytałem.
- Trochę. Dlaczego nie powiesz jej tego?
- Ona i tak mnie już nie kocha. - westchnąłem i spojrzałem na nią.
- Uwierz mi że jest inaczej. A teraz idź spać. - uśmiechnęła się.
- Nie, posiedzę tu jeszcze trochę, ale ty już się połóż. - oparłem głowę o krawędź łóżka.
Jess wyszła. Siedziałem tam i wpatrywałem się w nią do momentu głośnego otworzenia się drzwi.
- Co ty tu robisz? - Andy zmierzył mnie wzrokiem.
- Siedzę.
- Widzę. Ale w jakim celu tu siedzisz?
- Chcę przy niej posiedzieć jeszcze trochę. - uśmiechnąłem się patrząc na nią.
- Dobra, nie wnikam, idę spać. - zgasił światło i rzucił się na łóżko, które głośno zaskrzypiało pod jego ciężarem.
Siedziałem oparty o to łóżko i wpatrywałem się w Alex. Minęło sporo czasu. Alex zaczęła się nerwowo wiercić na łóżku i po chwili zerwała się.
- Co się stało? - zapytałem.
- Nic. To tylko zwykły koszmar. - oparła się o ścianę i zaczęła płakać. - A ty dalej tu siedzisz?
- Jak widać dalej tu jestem. - usiadłem obok i otarłem łzy z jej policzków. - Połóż się już spać.
Posłuchała mnie.
- A ty? Będziesz tu siedział całą noc? - otworzyła oczy
- A przeszkadza ci to?
- Nie, ale wolałabym żebyś się wyspał.
- A ja wolę przy tobie posiedzieć. - po tych słowach po prostu dała za wygraną i przymknęła oczy.
Siedziałem jakiś czas oparty o łóżko. Alex spała tak słodko. Oczy zaczęły mi się zamykać, aż w końcu zasnąłem.

***
Obudziłem się. Rozejrzałem się po pokoju. Alex dalej spała. Delikatnie pocałowałem ją w policzek. Poruszyła się. Otworzyła oczy. Malował się w nich smutek.
- Cześć. - uśmiechnąłem się do niej.
- Hej. - odpowiedziała. - Cały czas tu siedzisz?
- Tak. Mniej więcej. - uśmiechnąłem się, a ona uniosła jedną brew. - No trochę mi się przysnęło, no.
- A mówiłam żebyś poszedł spać? - zaśmiała się.
- Dobra ja idę się ogarnąć. - wstałem i ruszyłem w kierunku drzwi.
- Nie idź! - krzyknęła. - Nie chcę zostawać sama. - powiedziała ciszej spuszczając głowę.
Podszedłem do łóżka Andy'ego, nabrałem powietrza do płuc i głośno wydarłem się tuż nad jego głową. W efekcie Biersack spadł z łóżka.
- Skoro już nie śpisz posiedź z Alex. - powiedziałem do niego. - Jeśli chcesz to przyjdę do ciebie później. - powiedziałem już w stronę Alex, na co ona się lekko uśmiechnęła.

*Alex*
- Co ci w ogóle jest młoda? - zapytał Andy zaraz po tym jak pozbierał się z podłogi.
Streściłam mu krótko całą historię. Oczywiście nie obeszło się bez kilku łez.
- Szkoda że nie dorwałem tego skurwiela. - wysyczał przez zaciśnięte zęby.
- Może to i lepiej.
Cisza. Siedzieliśmy tak w milczeniu. Jestem mu bardzo wdzięczna że po prostu ze mną siedział i nie męczył mnie pytaniami. Minęło nie wiem ile czasu i przyszedł CC i oznajmił że musimy się zbierać, jeśli chcemy zdążyć na samolot. Zabraliśmy walizki i wyszliśmy. Przed budynkiem hotelu już czekała taksówka. Chłopaki zapakowali walizki i wsiedliśmy do pojazdu. Chwilę później byliśmy już na lotnisku, a po jakimś czasie w samolocie.
"Nareszcie koniec tej przeklętej trasy" - pomyślałam, założyłam słuchawki i przymknęłam oczy.

____________________
________
Tym razem napisałam szybciej.. Tak mnie jakoś coś naszło..
Nudny troche... W mojej głowie wydawał się ciekawszy, no ale już trudno..
Czekam na komentarze i do następnej notki kochani. <3

Rozdział 20 "Nie kończ."

*Jess*
Obudziłam się. Pocałowałam mojego chłopaka w usta, a on otworzył oczy.
- Dzień dobry. - uśmiechnęłam się.
- Dobry, ale mogłabyś mnie nie budzić tak wcześnie. - odwrócił się na drugi bok.
- Mógłbyś mnie chociaż przytulić.
- Dla ciebie wszystko. - odwrócił się w moją stronę i przysunął mnie do siebie. - A teraz daj mi spać. - jęknął przytulając mnie mocno do siebie.
- Nie ma tak dobrze. - powiedziałam siadając na nim okrakiem.
Złączyłam nasze wargi w namiętnym pocałunku. Położyłam ręce na jego gorącym torsie. Do pomieszczenia weszła Alex.
- Przepraszam, nie chciałam wam przeszkadzać. Chciałam tylko powiedzieć że dojechaliśmy. Jeszcze raz przepraszam. - powiedziała i wyszła.
Ashley chwycił moje ręce i popatrzył mi głęboko w oczy. Uśmiechnęłam się.
- Lubię jak się uśmiechasz. Masz taki piękny uśmiech. - też się uśmiechnął.
- Dziękuję.
- Dobra, a teraz chodź. - powiedział ściągając mnie z siebie.
- Dokąd?
- Zobaczysz maleńka. - pocałował mnie w policzek.
Zabraliśmy walizki i wyszliśmy przed busa. Poszliśmy się zameldować w hotelu. Tym razem dzieliłam pokój z Ash'em, CC'm, Alex i Andy'm. Ja i Ash tylko wrzuciliśmy bagaże i poszliśmy do.. W sumie to nie wiem dokąd. Ach ten Ashley.. Mógłby mnie chociaż wtajemniczyć. Długo szliśmy. W końcu moim oczom ukazał się przepiękny widok.

 - Pięknie tu. - uśmiechnęłam się.
- Cieszę się że ci się podoba.
- Ale wiesz że to nie było konieczne? Mimo to dziękuję. - pocałowałam go.
Pochodziliśmy jeszcze jakąś godzinkę, aż zaczęły mnie nogi boleć. Kilka razy napomniałam że but mnie obtarły i chciałabym wrócić do hotelu, ale widziałam jak się stara, że wszystko zaplanował i nie chciałam mu sprawić przykrości. Co z tego że jutro w ogóle nie będę mogła chodzić. Zatrzymał mnie i odwiązał bandamkę ze swojego nadgarstka. Przewiązał mi ją wokół głowy.
- Musiałeś?
- Tak, musiałem.
Prowadził mnie i po chwili się zatrzymaliśmy. Położył moje dłonie na jakąś barierkę. Rozwiązał bandamkę a ja rozejrzałam się dookoła. Spojrzałam w dół.

Ashley objął mnie w tali i położył głowę na moim ramieniu.

- No kto by pomyślał że znajdziemy naszych zakochańców na wieży Eiffla. - krzyknął Andy.

Złapałam Ash'a za rękę i podeszliśmy w stronę naszych przyjaciół.

- A wy co? Trójkącik? - odgryzł się mój chłopak za co dostał ode mnie z łokcia.

- Mów za siebie. - tym razem Alex się odezwała i wystawiła mu język.

- Nie pyskuj mło... - pocałowałam Ash'a.

- Nie kończ. Ok? - uśmiechnął się i lekko skinął głową na "tak". - I w ogóle chodź już do hotelu.

- Chodźmy. - pocałował mnie w policzek. - Idziecie?
- Jeszcze trochę pozwiedzamy. - powiedziała Alex i przytuliła się do CC'ego.
Ashley dłużej nie czekając chwycił mnie i uniósł w powietrzu.
- Ej. Czekajcie na mnie. - zawołał Andy. - Idę z wami. - wyszczerzył się.

*CC*

- No i zostaliśmy sami. - powiedziała Alex i uśmiechnęła się.

Odwzajemniłem uśmiech i pociągnąłem ją za rękę w stronę barierki.

- Chodźmy coś zjeść. - powiedziała i uśmiechnęła się.

Powoli przybliżyła się i wpiła w moje usta. Po pocałunku pociągnęła w stronę zejścia.
Gdy tylko usiedliśmy podeszła do nas wysoka szczupła kelnerka. Miała długie ciemne włosy. Była dość ładna. Grzecznie nas przywitała i zebrała zamówienie.
- Zaczekaj chwile idę do toalety. - powiedziała Alex wstając.

Czekałem i czekałem.

- Przepraszam. Czy mógłby mi pan pomóc na zapleczu? Bardzo proszę, zwykle zajmuje się tym kierownik, ale wyszedł. - powiedziała ładna kelnerka spoglądając na mnie z góry.

-W sumie chyba mogę pani pomóc. - kelnerka uśmiechnęła się i ruszyła w stronę drzwi.
Wszedłem do środka. Odwróciła się na pięcie i spojrzała na mnie lekko dziwnym spojrzeniem. Chwyciła mnie za rękę. Popchnęła na stół. Usiadła na mnie okrakiem i wpiła się w moje usta w tym samym czasie rozpinając guziki swojej bluzki. Byłem w szoku. W końcu nie codziennie obca dziewczyna prosi mnie o pomoc a później całuje. Gdy już się opamiętałem zepchnąłem ją z siebie. Spojrzałem na drzwi. Stała w nich Alex. Popatrzyła chwilę i odwróciła się w stronę wyjścia.

- Alex zaczekaj. - zawołałem.

W odpowiedzi moja ukochana pokazała mi środkowy palec. Odwróciłem się w stronę tej kelnerki.

- Dziękuję że zniszczyłaś wszystko. - powiedziałem po czym odwróciłem się i wyszedłem.

Nie wiedziałem dokąd poszła Alex. Chciałem ją znaleźć, opowiedzieć jak było. Ale i tak wiem że nie posłuchałaby mnie. Pochodziłem jeszcze jakiś czas ulicami Paryża. Tsa.. Miasto zakochanych. Akurat... Wróciłem do pokoju.

- Gdzie jest Alex? - zapytałem w nadziei że już przyszła.

- No przecież razem poszliście. - powiedział Andy nie odrywając wzroku od swojego iPhone.

Rzuciłem się na łóżko.

- Stary co ci jest? - zapytał odkładając urządzenie na szafeczkę. - Chcesz o tym porozmawiać? - powiedział niesamowicie poważnym tonem jak na niego.

Normalnie zacząłbym się z niego śmiać, ale w zaistniałej sytuacji nie było mi do śmiechu. Sięgnąłem do kieszeni i wyciągnąłem mój telefon. Wybrałem numer Alex. Nie odebrała.

- Stary mów do mnie! - wydarł się na mnie.

- Co mam mówić? Wszystko się zjebało.

- Konkrety.

- No pocałowała mnie taka jedna dziewczyna. Alex to widziała. Wyszła bez słowa. Od tamtej pory jej nie widziałem. - powiedziałem wszystko szybko, jednym tchem.

- Wiesz że ją to zabolało?

- Wiem. Ale ja nie chciałem jej zranić. Martwię się o nią. Spróbuj może do niej zadzwonić.

Andy wziął do ręki telefon i po chwili przyłożył go do ucha.

- Alex? Gdzie ty jesteś? Proszę cię wracaj do hotelu robi się już ciemno... Dobra czekamy na ciebie.

- I co? Wraca? - zapytałem gdy tylko odłożył urządzenie.

- Powiedziała, że niedługo przyjdzie. - odezwał się Andy i położył się na swoim łóżku.
Czekanie na nią dłużyło mi się w nieskończoność. Każda minuta wydłużała się coraz bardziej. W końcu ktoś nacisnął klamkę. Poderwałem się z miejsca. Alex weszła do pokoju. Nawet na mnie nie spojrzała.

- Proszę pozwól mi to chociaż wyjaśnić. - powiedziałem błagalnie, dopiero wtedy zaszczyciła mnie swoim spojrzeniem.

Usiadł na krawędzi łóżka obok mnie.
- Tu nie ma co wyjaśniać.

- Jest. To nie było tak jak wyglądało. To ona mnie pocałowała. - wyjęczałem.

- Nie wierze ci. I pewnie już ci nie uwierzę. Straciłeś moje zaufanie. Nie potrafiłabym być z kimś komu nie ufam. - moje oczy się zaszkliły. - Być może kiedyś ci wybaczę, ale jeszcze nie dziś.

Wstała i ruszyła w stronę drzwi.

*Alex*

- Dokąd idziesz? - zapytał Andy a CC położył się na łóżku.

- Muszę pogadać z Jake'm o moim bilecie powrotnym.

- Nigdzie nie idziesz. - Andy zatrzasnął drzwi i oparł się o nie.

- A kim ty jesteś żeby mi rozkazywać? - warknęłam.

- Myślałem że jestem twoim przyjacielem. Ale najwyraźniej chyba się pomyliłem.

- Jesteś moim przyjacielem. - powiedziałam cicho.

- Chodź. - rozłożył ręce. - Jutro pogadamy. - powiedział trochę ciszej głaskając moje włosy.

Usiadł na łóżku i posadził mnie sobie na kolanach. Mocno mnie przytulił. Z moich oczu wypłynęły łzy. Usłyszałam trzask zamykanych drzwi. Podniosłam głowę i rozejrzałam się po pokoju. CC wyszedł. Znów ułożyłam głowę na ramieniu Andy'ego. Po mojej twarzy słynęły kolejne łzy. Andy podniósł mój podbródek do góry. Powoli i delikatnie pocałował moje usta. Spojrzałam na niego pytającym wzrokiem.

- To tak żebyś już nie płakała. - uśmiechną się do mnie.

Starałam się odwzajemnić ten gest, ale nie dałam rady. Położył moją głowę z powrotem na swoim ramieniu.

- Nie płacz i spróbuj zasnąć.

Posłuchałam go i przymknęłam oczy. Zaczął się lekko kołysać i coś nucić. W końcu zasnęłam.

*klika tygodni później*

Trasa dobiegła końca. Dzisiaj chłopaki mieli ostatni występ. Jutro lecimy do domu. Od czasu naszej kłótni nie rozmawiałam zbytnio z CC'm. Znacznie zbliżyłam się za to do Andy'ego. Pomagał mi i wspierał mnie przez ten cały trudny dla mnie czas. Jestem mu niezmiernie wdzięczna za to.

- Dokąd idziesz? - zapytał Ash.

- Wychodzę. Wrócę wieczorem. - rzuciłam i wyszłam.

Krążyłam po mieście. Włóczyłam się bez celu. Berlin wyglądał pięknie wieczorem. Zaczęło się robić na prawdę ciemno. Nie do końca wiedziałam gdzie jestem. Ruszyłam w stronę hotelu. A przynajmniej miałam taką nadzieję. Szłam szybko. Miałam wrażenie że ktoś za mną idzie. Zignorowałam to. Tylko przyspieszyłam kroku. Ktoś złapał mnie za rękę.

- Nie chciałabyś może do mnie przyjść na noc? Byłoby miło. - powiedział chłopak jakoś w moim wieku, na odległość wyczółam od niego alkohol.

- Prosze mnie puścić. - zaczęłam się szarpać.

- No to zrobimy to tu i teraz. - powiedział przyciągając mnie do siebie.

Rozpiął moją kurtkę i rzucił ją gdzieś do tyłu. Położył mnie na ziemi. Zaczełam krzyczeć. Zatkał mi usta ręką i zdarł ze mnie bluzkę. Mój nagi brzuch przeszły zimne dreszcze. rozpiął moje spodnie. Zamknęłam oczy i prosiłam w duchu by był to tylko sen. Po chwili poczułam że napastnik ze mnie zszedł i coś runęło niedaleko mnie. Usłyszałam stłumione jęki. Podniosłam się. Zobaczyłam dwie postacie jedna zwijała się z bólu, drugą stojącą nad nią. Postać numer dwa odwróciła się w moją stronę i przykucnęła.

____________________

________

Wypadam z wprawy.

Każdy następny rozdział pisze w dłuższym okresie czasu.
Ale na prawdę musicie mi wybaczyć, nie miałam czasu na nic.

Za wszystkie błędy przepraszam, ale nie mam siły już tego sprawdzać i czytać jeszcze raz.

Nie przedłużając; czekam na komentarze i do następnej notki ;)