Rozdział 4 "Daniel"

- Wiem że nie powinienem tego robić ale jemu się należało. - powiedział i nie drgnął.

- Nie należało. Przecież nic nie zrobił. - powiedziała próbując przytulić kuzyna, ten jednak tylko się odsunął.

- Tym razem nic, ale następnym mogło być gorzej. - powiedział.

- Nie będzie gorzej. - powiedziała i przytuliła Jake'a.

- Skąd możesz wiedzieć? Przecież to Ashley, znów będzie pijany i coś ci zrobi. - powiedział i posmutniał.

- Nic mi nie zrobił i nic nie zrobi. - powiedziała wciąż tuląc kuzyna.

- Skąd ta pewność? - zapytał i spojrzał na nią.

- No bo on już tego nie zrobi i ja mu ufam. - powiedziała wypuszczając go z objęć.

- I tak uważam że mu się należało ale nie będę się już z tobą kłócić. - powiedział.

Dziewczyna wstała wzięła gitarę i dała ją kuzynowi.

- Zagraj mi coś. - powiedziała i uśmiechnęła się.

Jake uśmiechnął się i zaczął grać. Zagrał solówkę "The Legacy".

- Poznajesz? - zapytał i spojrzał na dziewczynę.

- No pewnie. Jak mogłabym nie poznać piosenki jednego z moich ulubionych zespołów? - powiedziała. - Zagraj coś jeszcze.- dodała.

Tym razem gitarzysta zagrał solówkę "Victory call".

- A to poznajesz? - zapytał.

- Oczywiście. -powiedziała.

Jake zaczął grać bliżej nie znaną jej melodię.

- A to co? - zapytała.

- A to tak mi teraz przyszło do głowy. - powiedział i sięgnął po zeszyt by to zapisać.

- To ja może pójdę - powiedziała wychodząc z pokoju.

***

Zeszła na dół. W kuchni siedział CC i Ashley. Usiadła koło Christian'a.

- Co robicie chłopaki? - zapytała po chwili.

- Planujemy trasę koncertową. - powiedział Ashley.

- A gdzie będziecie grać? - zapytała z lekkim smutkiem w oczach.

- Na razie tylko w Stanach. - powiedział CC.

- A ile was nie będzie? - zapytała nie spuszczając wzroku z CC'ego.

- Hmm.. jakiś miesiąc. - odpowiedział perkusista i spojrzał na dziewczynę która bardzo wyraźnie posmutniała. - Możesz jechać z nami.

- Jako kto? Nie mogę. Zostanę. - powiedziała po czym wstała i poszła w kierunku drzwi. - Wychodzę się przejść. - dodała zakładając buty.

Chwilę później była już za drzwiami.

***

Dość długo spacerowała. W końcu usiadła na ławce w parku, w tym samym miejscu gdzie niedawno siedziała z CC'm. Ludzie przechodzili szybkim krokiem, nie spoglądali na nią, wszyscy się gdzieś spieszyli. W pewnym momencie przysiadł się do niej wysoki chłopak o ciemnych włosach i dużych niebieskich oczach.

- W czymś mogę pomóc? - zapytała zmieszana.

- Umm.. chyba nie. Mogę zostać czy przeszkadzam. - zapytał blondyn.

- Możesz zostać. - powiedziała i posłała mu uśmiech.

- Jak masz na imię? - zapytał po chwili milczenia.

- Alexandra ale mów mi Alex. A ty? - powiedziała nie odrywając wzroku od chłopaka.

- Daniel. - odpowiedział.

- Ładnie. - powiedziała i znów posłała mu uśmiech.

- Dziękuję. Twoje imię też ładne. - powiedział, uśmiechnął się i puścił jej oczko.

- Jesteś stąd? - zapytała.

- Nie, prawdę mówiąc mieszkam tu dopiero od 3 miesięcy. - powiedział.

- Ooo.. to nie jestem jedyna nie stąd. - powiedziała a uśmiech nie opuszczał jej twarzy. - To skąd jesteś? - dodała.

- To wyjaśnia dlaczego cię tu jeszcze nigdy nie widziałem, tak piękną buźkę bym zapamiętał. -powiedział i uśmiechnął się. - Nowy York. A ty?

- Ale zbieg okoliczności, ja też. - powiedziała.

- Mamy wiele wspólnego - powiedział nie przestając się uśmiechać.

- Najwidoczniej. - powiedziała.

W tym samym momencie zadzwonił telefon.

- Tak? -zapytała.

- Gdzie ty kurwa jesteś? Zaraz chcę cię widzieć w domu i nie ma dyskusji. - usłyszała wściekły głos Jake'a w słuchawce, a zaraz po tych słowach rozłączył się.

- Ja muszę już iść. Kuzyn się o mnie martwi. - powiedziała ze smutnym wyrazem twarzy.

- Ale zobaczymy się jeszcze kiedyś? - zapytał.

- Może.. - powiedziała odchodząc.

***

- Gdzie ty znowu byłaś? - pierwsze słowa jakie usłyszała wchodząc do domu.

- Nie twoja sprawa. - odpowiedziała.

- Jednak moja. W każdym razie dopóki tu mieszkasz. - powiedział.

- Mogę iść i mieszkać gdziekolwiek tylko powiedz słowo. - wykrzyczała i pobiegła na górę.

***

Całej rozmowie przysłuchiwał się CC. Pobiegł za dziewczyną do pokoju Jinxx'a. Delikatnie zapukał i uchylił drzwi.

- Mogę wejść? - zapytał zaglądając do środka.

- Wchodź. - powiedziała nawet nie spoglądając na niego.

- Nie powinien cię aż tak pilnować, ale zrozum martwi się o ciebie. - powiedział Christian siadając obok dziewczyny.

- Czyli słyszałeś. - wyburczała.

- Ciężko było nie słyszeć. Chyba cała okolica słyszała. - powiedział perkusista.

- Świetnie. - jęknęła.

- Czemu nie chciałaś powiedzieć mu gdzie byłaś? Uniknęła byś tej całej sytuacji. - powiedział spoglądając na nią.

- Nie chcę żeby mnie kontrolował. - powiedziała wlepiając wzrok w podłogę.

- Dobra, jak chcesz. - powiedział, podniósł się i zaczął iść w stronę drzwi gdy dziewczyna złapała go za rękę.

- Zostań ze mną. - powiedziała nie wypuszczając jego ręki.

- No dobrze. - powiedział siadając z powrotem koło dziewczyny.

Siedzieli w milczeniu a po policzkach dziewczyny zaczęły ściekać łzy. Perkusista nie zauważył tego od razu.

- Czemu płaczesz? - zapytał ocierając łzy.

- Nie... nie umiem sobie poradzić.. - powiedziała, a łzy zaczęły spływać jeszcze szybciej.

- Z czym? - zapytał.

- Z życiem. - odpowiedziała krótko i wtuliła się w jego ramie.

Siedzieli w milczeniu przez dłuższy czas. Nawet nie drgnęli. Po chwili dziewczyna zasnęła. Chłopak podniósł dziewczynę i ułożył ją na łóżku.

- Zostań ze mną jeszcze trochę. - powiedziała i chwyciła go za rękę gdy ten miał już wyjść.

- Ach.. no dobrze. - powiedział kładąc się koło niej na łóżku.

Dziewczyna przytuliła się do niego i zaraz usnęła. Chłopak też zasnął.

***

W nocy dziewczyna obudziła się w nocy zapłakana. CC obudził się trochę wcześniej.

- Coś się stało? - zapytał.

- Nie, wszystko w porządku. - powiedziała dziewczyna.

- Ale płakałaś. Co ci się śniło? - powiedział Christian spoglądając na nią.

- Nic, już nie ważne. teraz jest dobrze. - powiedziała, przytuliła perkusistę i ponownie zasnęła.

***

Następnego ranka Alex obudziła się dość wcześnie, i rozejrzała się zaniepokojona po pokoju. Christian'a nie było. Ubrała się szybko i zeszła na dół. Tam również pusto. Poszła do kuchni. Widzi kartkę na lodówce.

" Pojechaliśmy do wytwórni. Wrócimy wieczorem. Klucze od domu leżą w kuchni na stole. Nie rozwal domu.

Jake"

Zerwała kartkę z lodówki, patrzyła na nią jeszcze przez chwilę, później zgniotła i wyrzuciła. Wzięła klucze, ubrała buty i wyszła z domu. Poszła do parku. Usiadła na tej samej ławce co wczoraj, a kilka łez spłynęło po jej policzkach.

-Cześć - usłyszała znajomy głos.

Podniosła głowę.Tak, to był Daniel.

- Hej - odpowiedziała.

- Jednak się spotkaliśmy. - powiedział i lekko uniósł głowę dziewczyny. - Czemu płakałaś? - dodał.

- Nie ważne. Już jest dobrze. - powiedziała i delikatnie się uśmiechnęła.

- Dobra, nie będę nalegał. - powiedział odwzajemniając uśmiech.

Alex zadrżała.

- Zimno ci? - zapytał.

- Troszkę. - odpowiedziała.

- To może odprowadzę cię do domu? - zaproponował, uważnie obserwując reakcję dziewczyny.

- Dobrze. Chodźmy. - powiedziała i wstała z ławki.

Szli dość długo i całą drogę rozmawiali.

- To ja już pójdę. - powiedział gdy stali przed drzwiami domu.

- Nie. Wejdź. - powiedziała zatrzymując go.

- Nie chcę robić kłopotu - powiedział próbując odejść.

- To żaden kłopot. - powiedziała.

Chłopak wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi. Zdjęli buty i dziewczyna pociągnęła go za sobą do góry. Zaprosiła do pokoju, usiedli na łóżku i dość długo rozmawiali i wygłupiali się. Chłopak zaczął ją łaskotać.

- Proszę przestań! - zawołała.

- No dobrze już nie będę. - zrobił minkę zbitego psiaczka i po chwili się uśmiechnął.

Przysuwał się coraz bliżej. Najpierw delikatnie musnął jej usta swoimi, później składał soczyste pocałunki. Zdjął koszulkę i nie przestawał całować dziewczyny, która jakoś nie stawiała oporu.

- Co wy robicie? - usłyszeli głos...

____________________

________

No właśnie, macie pomysł czyj głos mogli usłyszeć? 

Piszcie jak wam się podoba.